Jan van Galenstraat 29 november 2009 Konica Minolta DZ2
Bestevaerstraat 29 november 2009 Konica Minolta DZ2
Op 29 november 2009 namen we afscheid van de Chinezen uit het restaurant op de hoek van de Bestevaerstraat/Jan van Galenstraat van Amsterdam. De reden van sluiting van het restaurant was dat zij te weinig inkomsten hadden en op zoek naar ander werk moeten gaan.
Het bevreemdde mij dan ook dat het restaurant voor de sluiting al ruim een maand was gesloten en op dat moment miste ik hen al..
Zo ongeveer 24 jaar lang bestelden we er regelmatig eten, aten er gezellig, ook al was het er primitief qua interieur. Maar de ambiance was er goed, het eten goedkoop en de bescheiden eigenaresse bekommerde zich als een moeder over haar gasten.
Soms kwamen we ook zomaar even langs, hetzij om tijdschriften langs te brengen en vroeger zelfs omdat ik de menukaart had aangepast, omdat de prijzen enigszins stegen. Maar het eten bleef er zeer goedkoop in tegenstelling tot andere Chinese restaurants in de omgeving.
Ik zag hun kinderen opgroeien en zij voedden mijn kinderen als baby met kroepoek, toen zij net aan hun eerste fruithapje waren begonnen en rijstwafel nuttigden. 
Een kinderstoel in het restaurant ontbrak.
Mokhee, de schoonzuster van de eigenaresse, die naar Hong Kong vertrok om haar ouders op hun oude dag te verzorgen, legde als verhoging 2 dikke telefoonboeken op de stoel en de peuter kon gezellig aan tafel meeëten. 
De kinderen van de eigenaresse werden groter, de menukaart werd door hun kinderen aangepast. De zoon van de eigenaren studeerde economie in Rotterdam en zij toonden belangstelling voor de voortgang van de schoolopleiding van mijn kinderen.
Het was niet zomaar een restaurant, maar een sociaal, maatschappelijk gebeuren.
Ze wisten precies wat wij aten en kenden alle verhalen en het wel en wee van de buurtbewoners. Het verdriet was dan ook groot voor hen toen bijvoorbeeld een tweetal vrouwen, buurbewoners, van ongeveer in de leeftijd rond 50 jaar aan longkanker overleden.
Laatst zag ik nog een man in een nabijgelegen portiek schuilen, die zo nu en dan in een psychose zat. Hij dronk daar altijd een kopje koffie, in tijden als deze, namelijk barre koude of in tijden van ernstige eenzaamheid.
Ook klonken er veel geluiden van geluk in het restaurant en voornamelijk als buurbewoners zwanger waren, hun kinderen gezond werden geboren, de peuter naar de crèche ging en contacten met andere kinderen had, de kleuter voor het eerst naar de basisschool ging, iemand een schoolopleiding succesvol had afgerond, of bijvoorbeeld een leuke, passende baan vond.
Chinezen vind je niet bij de Sociale Dienst en ik weet zeker dat deze mensen inmiddels werk hebben gevonden of snel zullen krijgen, omdat dit heel bescheiden, positieve, gemotiveerde, hard werkende mensen zijn.
Beter voor hen zou het zijn geweest om de prijzen van de menukaart flink op te schroeven, temeer de samenstelling van de buurtbewoners veranderde en er meer mensen met meer inkomsten langs kwamen. Daarnaast werd de huur van het pand ook elke 5 jaar gigantisch verhoogd. Lang leve Amsterdam! ;(
Het afscheid viel zwaar; het was net alsof ik afscheid van mijn familie nam.
Met de Kerst ontving ik een kaart van hen in de brievenbus en stuurde er één terug.
De foto’s van het afscheid moet ik nog laten afdrukken en zal hen deze zo spoedig mogelijk toesturen, maar zeer zeker zo nu en dan iets van mij laten horen en wel uit dankbaarheid.
Chinees restaurant Wah Do bestaat niet meer, ofschoon de letters nog op de ruiten staan gedrukt. Het maakt plaats voor een nieuw döner-restaurant, terwijl er nog geen 20 meter verderop al één is gevestigd.
Amsterdam West verpaupert qua zelfstandige winkeliers en wel door een explosieve stijging van concurrerende Turkse pizza- en dönerbakkerijen.
Dat heb ik dus even gemist, wist inderdaad niet beter omdat de letters nog op het raam stonden
Leuke site!
Tom
Dank je, Tom.
De Chinezen zelf hebben hun vertrek uit de zaak aan een aantal klanten gemeld. Dat bericht is uiteraard verspreid. Er stond niets over hun vertrek op de ruiten of op de toegangsdeur vermeld.
De familie heeft het restaurant 50 jaar geleid en hebben het restaurant zo’n beetje stilletjes verlaten. Het doet pijn om je toko te moeten verlaten, terwijl je zo hard hebt gewerkt.
Met de sneeuwval in het weekend van 20 december zag ik een grote poster achter de ruit van het voormalig Chinese restaurant in de Jan van Galenstraat hangen met de mededeling dat er een döner-bakkerij zou komen.
Ook het Chinese restaurant in de Witte de Withstraat is al een tijdje verdwenen.
Al dat ons uiteindelijk rest in de Baarsjes zijn Turkse Pizza-bakkerijen.
Nu maar hopen dat de Chinees in de Jan Evertsenstraat niet verdwijnt en plaats moet maken voor een Turks pizzarestaurant.
Ondanks het primitieve interieur van het Chinese restaurant Wah Do was het een klasse restaurant met een kok die alles naar wens voor mensen klaar maakte, ook al stond de wens niet op de menukaart.
Het waren zulke lieve, sociale mensen die je maar zelden in je buurt aantreft.
Ik had eigenlijk de Pers in moeten schakelen, want als mensen pluimen verdienen, dan zijn het zeker deze sociale mensen geweest.