De opkomst van buurtbewoners was enorm hoog, daar bijna niemand zich in de nieuwe plannen kon vinden, maar zich richtte op het enorme achterstallig onderhoud van de woningen, daar de buurt was verpauperd en zeer (verkeers)onveilig was.

Tijdens dit overleg werd door bewoners uit de Reinier Claeszenstraat aangegeven het niet op prijs te stellen dat in de oudbouw een parkeergarage gevestigd zou worden, daar bij het sluiten van de poortdeuren nogal hard met de deuren werd geslagen, zodat de muren van de oude panden scheurden. Daarnaast was er aan de overkant al voldoende overlast van verkeer, doordat passanten van de snelweg zich ’s nachts op de uitrit van de laadplek van Albert Heijn stalden. Maar ook was de uitrit een nachthangplek voor zeer agressieve en ruziënde mensen. Zodra mensen elkaar met wapens te lijf dreigden te gaan en de politie werd gebeld, dan kwam deze niet wegens een tekort aan mankracht en diende je de “passanten” zelf tegemoet te treden en om kalmte te manen. Er bevonden zich namelijk teveel schietpartijen op de Hoofdweg, ontstaan door perikelen in Turkse coffeeshops en de jarenlange terreur in de Hudsonstraat van de Turkse maffia, zoals deze in de volksmond werd genoemd, die dienden te worden opgelost, d.w.z. aan de andere kant van het stadsdeel, terwijl ook hier in de buurt veel problemen speelden in de “koffiehuizen”.

De autoritair, dwingende woordvoerder van de woningstichting “probeerde” mensen ervan te overtuigen, dat gezien de kleine hoeveelheid parkeerplaatsen in de buurt, dit toch een gemiste kans zou zijn en het dubbelparkeren hiermee zou worden opgelost. Lachwekkend, daar de parkeergarage in de oudbouw voor slechts 12 parkeerplaatsen zou zorgdragen.

Door de woningstichting werd voorgesteld om boven de parkeergarage van de oudbouwlocatie een rotsplantentuin aan te leggen, hetgeen ook door de middenstand niet op prijs werd gesteld, gezien de grote hoeveelheid vandalisme en inbraken in de buurt.

Daarnaast zou de achterzijde van de winkelbedrijven worden afgesloten en was laden en lossen al niet mogelijk. Uitsluitend voor de bedrijfsdeur, al waarna de middenstand werd voorzien van een vette prent op de autoruit.

Ook huurde niet iedereen een woning van de woningstichting en voorafgaand werd niet aangegeven, dat de huur van de parkeergarage gelijktijdig met de huurprijs zou worden afgeschreven, hetgeen zou betekenen dat de parkeerplaatsen uitsluitend beschikbaar zouden worden gesteld voor huurders van de woningbouwvereniging. Ook bedroeg de huurprijs voor de parkeergarage op dat moment eveneens 100 gulden per maand en veel bewoners vonden dat een zeer hoog bedrag, temeer er geen camerabewaking zou komen.

Om de middenstanders uit de Jan van Galenstraat tegemoet te komen, vanwege de voortdurende irritatie door parkeerboetes, opperde ik het idee om hen gebruik te laten maken van het plein als laad- en losplaats. Een idee dat door iedereen werd omsloten.

Zowel de toenmalige middenstand, waaronder de slager, de groenteboer, bakker, als omwonenden waren uitermate opgelucht, toen deze te horen kregen dat de parkeergarage in de oudbouw niet zou worden gerealiseerd en de woningen van huurders van de woningstichting zouden worden opgeknapt.

Door de voortdurende zandvlaktes in de Jan van Galenstraat, de zogenoemde herinrichting van de straat en het steeds meer uitbreidende assortiment van Albert Heijn, besloot de middenstand in het deel tussen de Reinier Claeszenstraat en Jan van Galenstraat ermee te stoppen, al waarna de fietsenmaker uit de Jan van Galenstraat, gelegen tussen de Admiraal de Ruyterweg en de Admiralengracht zich in dit deel van de Jan van Galenstraat vestigde en zich vervolgens ook een nieuwe bakker aanmeldde. Het ingevroren brood en de droge sinaasappels werden daarmee verruild voor verse waar en naar ik dacht zou er een positieve, frisse wind door de winkelstraat waaien.

De echtgenote van de fietsenmaker claimde al direct dat de uitrit in de Reinier Claeszenstraat moest worden vrijgehouden en op het moment dat de er geen parkeerplaats kon worden gevonden en we met een doodzieke kat van de dierenarts afkwamen en hem naar bovenbrachten en vervolgens weer naar beneden gingen om de auto weg te zetten, was deze binnen 10 minuten weggesleept en kon er een pittige rekening worden betaald bij het ophalen van de auto.

Ook met het gigantische verjaardagsfeestje dat we voor onze oudste dochter gaven en de boodschappen uitlaadden via de uitrit, werd de auto na 5 minuten weggesleept, alsmede toen we onze doodzieke dochter met infuus en al uit het ziekenhuis hadden meegenomen en naar boven hadden gebracht en de auto enige minuten op de uitrit hadden geparkeerd, met de knipperlichten aan, zoals gebruikelijk.

Met de komst van de nieuwe bakker, werd er regelmatig geruzied tussen de middenstanders over de uitrit in de Jan van Galenstraat, alsmede het binnenplein, tussen fietsenmaker en bakker, al waarna er behoorlijk met de poortdeuren werd gesmeten en geen rekening met de buurtbewoners van omliggende panden werd gehouden.

De bakker plaatste vrijwel direct een groot, oud kraam op de binnenplaats, om het territorium af te bakenen, de fietsenmaker nam immers het andere deel van het binnenplein in beslag.

Zodra de andere middenstanders uit de Jan van Galenstraat kortdurend gebruik willen maken van de binnenplaats om producten in- en uit te laden, zie ik hen direct naar de achterzijde van de fietsenmaker lopen om “verplicht” een verklaring af te leggen, waarom en hoe lang zij aanwezig zullen zijn.

Medewerkers van de woningstichting die inmiddels een aantal maal van naam is veranderd, behoeven echter geen verantwoording af te leggen en mogen uiteraard ook gratis parkeren, indien werkzaamheden aan hun panden worden verricht. Op dergelijke momenten is het weer even “stil”, maar zodra er onderling weer ruzie is, wordt er vervolgens weer met de poortdeuren gesmeten, zodat de bovengelegen woningen behoorlijk trillen.

Vanwege het behoorlijke vandalisme en diefstallen in de buurt, vroeg ik de fietsenmaker een paar jaar geleden om mijn gloednieuwe bakfiets tijdens de zomervakantie kortdurend op de binnenplaats te mogen stallen. Ik had deze immers als vaste klant bij hem gekocht, maar vanwege de onophoudelijke ruzie met de bakker, zou dit niet mogelijk zijn.

Wel werd mij door de fietsenmaker enige malen gevraagd, of ik mogelijk zou hebben gezien, wie de gloednieuw ingekochte fietsen van zijn binnenplaats zou ontvreemden.

Terwijl er inmiddels in de loop der jaren parkeertarieven en vergunningen werden ingesteld, gaven zowel de fietsenmaker, als de bakker aan geen parkeervergunning te kunnen krijgen, terwijl deze ons toentertijd direct werd afgegeven door parkeerbeheer aan het Mercatorplein, vanwege een bedrijfskenteken en daar er geen sprake van een wachtlijst voor de middenstand zou zijn.

Toch wel vreemd, dat Middenstanders die 10 jaar op de wachtlijst staan, nog steeds geen parkeervergunning hebben gekregen en elkaar en buurtbewoners het leven zuur maken, door “hun” territorium af te willen bakenen en gratis willen blijven parkeren.

Tijd voor een nieuw bestemmingsplan voor de binnenplaats, namelijk een parkeergarage voor alle buurtbewoners, die een woning huren of kochten, waarbij de oude poortdeuren hopelijk zullen worden verruild voor één met deuren die automatisch geopend zullen worden en terug naar de gezellige buurtwinkel.

Muiderstraat 2 januari 2010 Konica Minolta DZ2

Mr Visscherplen 2 januari 2010 Konica Minolta DZ2

Mr Visscherplein - Muiderstraat 2 januari 2010 Konica Minolta DZ2

Mr Visscherplein 2 januari 2009 Konica Minolta DZ2

Reinier Claeszenstraat 1 januari 2010 FinePix S5600

Even de naaste buren, hier op de foto, een goed Nieuwjaar wensen en kortdurend naar het vuurwerk kijken.
Nadat tamelijk beschonken buren aan de overkant een vuurpijl onze richting uitschoten zijn wij weer naar binnen gegaan.

Reguliersbreestraat 26 december 2009 Konica Minolta DZ2

Jan van Galenstraat 29 november 2009 Konica Minolta DZ2

Bestevaerstraat 29 november 2009 Konica Minolta DZ2

Op 29 november 2009 namen we afscheid van de Chinezen uit het restaurant op de hoek van de Bestevaerstraat/Jan van Galenstraat van Amsterdam. De reden van sluiting van het restaurant was dat zij te weinig inkomsten hadden en op zoek naar ander werk moeten gaan.

Het bevreemdde mij dan ook dat het restaurant voor de sluiting al ruim een maand was gesloten en op dat moment miste ik hen al..
Zo ongeveer 24 jaar lang bestelden we er regelmatig eten, aten er gezellig, ook al was het er primitief qua interieur. Maar de ambiance was er goed, het eten goedkoop en de bescheiden eigenaresse bekommerde zich als een moeder over haar gasten.
Soms kwamen we ook zomaar even langs, hetzij om tijdschriften langs te brengen en vroeger zelfs omdat ik de menukaart had aangepast, omdat de prijzen enigszins stegen. Maar het eten bleef er zeer goedkoop in tegenstelling tot andere Chinese restaurants in de omgeving.

Ik zag hun kinderen opgroeien en zij voedden mijn kinderen als baby met kroepoek, toen zij net aan hun eerste fruithapje waren begonnen en rijstwafel nuttigden.
Een kinderstoel in het restaurant ontbrak.
Mokhee, de schoonzuster van de eigenaresse, die naar Hong Kong vertrok om haar ouders op hun oude dag te verzorgen, legde als verhoging 2 dikke telefoonboeken op de stoel en de peuter kon gezellig aan tafel meeëten.
De kinderen van de eigenaresse werden groter, de menukaart werd door hun kinderen aangepast. De zoon van de eigenaren studeerde economie in Rotterdam en zij toonden belangstelling voor de voortgang van de schoolopleiding van mijn kinderen.

Het was niet zomaar een restaurant, maar een sociaal, maatschappelijk gebeuren.
Ze wisten precies wat wij aten en kenden alle verhalen en het wel en wee van de buurtbewoners. Het verdriet was dan ook groot voor hen toen bijvoorbeeld een tweetal vrouwen, buurbewoners, van ongeveer in de leeftijd rond 50 jaar aan longkanker overleden.
Laatst zag ik nog een man in een nabijgelegen portiek schuilen, die zo nu en dan in een psychose zat. Hij dronk daar altijd een kopje koffie, in tijden als deze, namelijk barre koude of in tijden van ernstige eenzaamheid.
Ook klonken er veel geluiden van geluk in het restaurant en voornamelijk als buurbewoners zwanger waren, hun kinderen gezond werden geboren, de peuter naar de crèche ging en contacten met andere kinderen had, de kleuter voor het eerst naar de basisschool ging, iemand een schoolopleiding succesvol had afgerond, of bijvoorbeeld een leuke, passende baan vond.

Chinezen vind je niet bij de Sociale Dienst en ik weet zeker dat deze mensen inmiddels werk hebben gevonden of snel zullen krijgen, omdat dit heel bescheiden, positieve, gemotiveerde, hard werkende mensen zijn.
Beter voor hen zou het zijn geweest om de prijzen van de menukaart flink op te schroeven, temeer de samenstelling van de buurtbewoners veranderde en er meer mensen met meer inkomsten langs kwamen. Daarnaast werd de huur van het pand ook elke 5 jaar gigantisch verhoogd. Lang leve Amsterdam! ;(

Het afscheid viel zwaar; het was net alsof ik afscheid van mijn familie nam.
Met de Kerst ontving ik een kaart van hen in de brievenbus en stuurde er één terug.
De foto’s van het afscheid moet ik nog laten afdrukken en zal hen deze zo spoedig mogelijk toesturen, maar zeer zeker zo nu en dan iets van mij laten horen en wel uit dankbaarheid.

Chinees restaurant Wah Do bestaat niet meer, ofschoon de letters nog op de ruiten staan gedrukt. Het maakt plaats voor een nieuw döner-restaurant, terwijl er nog geen 20 meter verderop al één is gevestigd.
Amsterdam West verpaupert qua zelfstandige winkeliers en wel door een explosieve stijging van concurrerende Turkse pizza- en dönerbakkerijen.

Witte de Withstraat 21 december 2009 Konica Minolta DZ2

Gisteren ruim 2,5 uur onderweg geweest richting Oosteinde, om vervolgens terug te keren naar de Witte de Withstraat, alwaar ter hoogte van de Kinkerstraat/Baarsjesweg de passagiers moesten uitstappen doordat een omgeleide tram, lijn 14, de weg in de Witte de Withstraat, ter hoogte van de Van Kinsbergenstraat, blokkeerde.

Lopend in het donker en over glad ijs duurde het 25 minuten alvorens ik thuis kwam, verstuikte ik mijn enkel en heb naar alle waarschijnlijkheid een gescheurde enkelband. ;(